De Prijs van de Euro: Opgedrongen verarmingsbeleid

Radar Extra en de Prijs van de Euro.  (Deel 1 en Deel 2) De uitzending van Radar stelt dat de prijs van de euro is: verarming. Feitelijk is het eerder: Een opgedrongen verarmingsdynamiek.

Omdat landen zelf geen externe invloed meer kunnen uitoefenen met de introductie van de euro, richt het systeem zich naar binnen. Zo was het eurobeleid precies bedoelt. Neem inspraak en middelen uit de handen van de lidstaten. En gefeliciteerd, want: Gelukt! De lidstaten staan machteloos. Het beleid richt zich nu dus op de enige resterende plaats waar de lidstaten nog enige beperkte inspraak hebben: de interne markt. Het door de euro afgedwongen bezuinigingsbeleid richt zich specifiek op belastingbetalers, u. En dat is bewust zo gekozen, men wilde namelijk juist daar hervorming doorvoeren!

De Prijs van de Euro: Een bancaire dictatuur

Door misdragen van bankiers (al te blij gefaciliteerd door macht grijpende politici) zijn er dusdanig veel schulden opgestapeld dat de bezuinigingsmaatregelen vanaf nu alleen maar kunnen groeien. Regel 1 in de EU is: schulden van en bij banken zijn heilig. Het beleid van de EU is dus: bezuinigingen vanwege schulden. De wens (eis) van bankiers geldt nu boven elke vorm van inspraak en staat zelfs boven de menselijkheid. De bankiers hebben de macht gegrepen met de euro. De prijs van de euro? Bancaire dictatuur. En dit laten we moedwillig gebeuren.

Omdat er geen ander middel te bedenken is (binnen de bewust daarvoor vaststelde dodelijke spelregels!) dan schulden te verhalen op de burger, treedt een verarmingsbeleid in werking wat alleen maar kan escaleren naar de bodem. Gedwongen bezuinigen op de samenleving leidt tot verslechtering van de economie, leidt tot grotere schulden, leidt tot grotere dwang. De vicieuze cirkel, in het voordeel van bankiers en politieke integratie.

En dat wisten de oprichters van de euro maar al te goed, zo is het spel ingericht. Het eigen begrotingsbeleid, de eigen wisselkoersen, inspraak in eigen rente, het is de lidstaten bewust afgenomen. In de politiek bestaat geen toeval. Men wilde de lidstaten (Zuid Europa, Italië, Griekenland, etc) namelijk hervormen in het evenbeeld van Duitsers en Nederlanders. Daar is uiteraard externe druk voor benodigd, uitwegen moesten daarom geblokkeerd worden.

De eurocraten gebruikten de daardoor gecreëerde pijn bewust als pressie-middel voor politieke integratie. Wim Kok zegt dit ook gewoon in het fragment in de aflevering, in politiek correcte taal, en hij was nog slechts een klein radartje ingezet voor grotere belangen. We introduceren de euro, en daarmee volgt de rest (i.e. politieke integratie) vanzelf.

De ‘enige’ oplossing?

De enige oplossing die de EU nu dan ook verkoopt is het doel van de gehele exercitie: Vergaande Politieke Integratie. U herkent direct het beleid van de VVD. EU kritisch in Nederland, de braafste en meest vooruitstrevende EU-fan in Brussel. Het antwoord is dus per definitie: Meer EU. U herkent het beleid van de EU uiteraard.  De euro zelf, het EFSF, het ESM, de euro obligaties, de bankenunie, het Europees semester, de lijst van houdt niet op. Maar dat alles maakt het uiteraard erger, niet beter.

Alle voorgestelde oplossingsmaatregelen geven de burger nog minder zeggenschap, de lidstaat nog minder speelruimte, de bankiers nog meer macht, het sloopbeleid nog harder. Dat maakt de opgedrongen euro een one-size-fits-none sloopbeleid.

Als je in Europa anders denkt dan ‘Ja en Amen, Halleluja!’ wordt je nu in de EU volledig geblokkeerd, gesloopt, genomen, je bent dan een vuile populist. En populisten moeten fel bestreden worden. Die zijn verboden! De monetaire verruiming van de ECB is er dan dus niet voor Griekenland onder Syriza! Nee, omdat de ministers van Syriza niet snel genoeg wilde meewerken met het sloopbeleid van de ECB, nam de ECB direct revanche. Ze sloten Griekenland af van geld. Ze noemde de Griekse staatsobligaties junkbonds, een afvalproduct.

Doe wat we zeggen, of anders…

Pas als Syriza weer netjes in de maat en pas gaat lopen – welke uiteraard aangegeven en getoetst wordt door de bankiers – pas dan krijgen ze geld. Dat is verstikkingsbeleid. Dat is keiharde afpersing. Dat is democratisch gekozen beleid afstraffen. Dat is anti-democratisch. De prijs van de euro? Het slopen van de democratie.

Al deze toegebrachte pijn (letterlijk, er vallen doden) maakt het invoeren van een bancaire dictatuur mogelijk. Al deze pijn maakt het beëindigen van de democratie mogelijk. Al deze pijn maakt het gedwongen politiek integreren mogelijk. In Griekenland, Ierland en Cyprus is het reeds gelukt. Portugal en Spanje zijn onderweg. Nu Nederland nog.

De prijs van de euro? Een pijnlijk anti-democratisch kapotbezuinigingsbeleid.

Reacties zijn gesloten.