De oorzaak is te vinden in de oorsprong van de Europese Unie

Het Europa vandaag en de Europese toekomst staan er duidelijk niet rooskleurig bij. Gastschrijver Cale stelt dat om de problemen op te lossen je de oorzaken van problemen moet analyseren. Hij bestudeerde daarom het ontstaan van de EU en schreef een gastartikel met een aantal interessante bevindingen en conclusies:

De oorsprong van de Europese Unie

Er is heel veel gepubliceerd over de misstanden in de Europese Unie, we lezen het dagelijks met name in de alternatieve media. Er is zoveel geschreven over de Europese Unie, dat je bijna door de bomen het bos niet meer ziet.

Veel mensen begrijpen de situatie waarin ze verzeild zijn geraakt echter niet. Men ervaart slechts een sterk afnemende economie, met als gevolg een hoge werkeloosheid, versobering en verarming.

Er zijn veel auteurs en bloggers die de misstanden in de EU beschrijven en bespreken. Er zijn er maar weinig die de oorsprong van de EU in verband hebben gebracht met deze misstanden.

Ideologie

De oorsprong van de Europese Unie lijkt niet gebaseerd op een economische unie, anders had men de langdurige economische crisis wel beter aangepakt. De EU lijkt ook niet gebaseerd op een politieke overtuiging, anders had men de democratie en soevereiniteit van de lidstaten wel kunnen behouden.

Nee, de EU is mijns inziens slechts gebaseerd op een ideologie van een verenigd Europa ten koste van de individuele naties. (waarbij hoofdzakelijk de belangen van banken en grote industrieën behartigd worden).

Een ideologie die de democratie ondermijnt, nationale grondwetten opheft en een catastrofale economische neergang in werking heeft gezet die miljoenen burgers in Europa tot wanhoop heeft gebracht door middel van een niets ontziende bezuinigingspolitiek.

De open grenzen politiek heeft een immigratie golf teweeg gebracht zowel binnen als van buiten de EU die de opheffing van de lidstaat naties mede moeten waarborgen door middel van de teloorgang van een nationaal eenheidsgevoel; er is werkelijk geen andere verklaring voor dit alles.

Berlijn 1941

Het project van een verenigd Europa is bedacht in Duitsland gedurende de oorlogsjaren.
Tijdens een Nazi partij conferentie in Berlijn in 1941, presenteerde Walter Funk, Hitler ‘s economisch adviseur, een plan betreffende de economische- en politieke organisatie van bezet Europa.

Er werd tevens een “plan B” besproken.

Plan B hield in dat indien Duitsland de oorlog tegen de Geallieerden (en de Russen) mocht verliezen, een verenigd Europa op een andere manier verwezenlijkt zou moeten worden. Dit “plan B” beschreef een verenigd Europa onder een totalitair geleide regering, gestuurd door een economisch sterk Duitsland. Om dit verenigd Europa te bereiken moest er omzichtig door de oprichters en hun opvolgers opgetreden worden om de schijn van democratie onder de Europese bevolking op te houden.

Duitsland heeft het nazisme nooit echt van zich afgeschud, alhoewel doorlopend het tegendeel werd beweerd. Veel belangrijke leden van de Nazi partij zijn na de oorlog wederom in de Duitse politiek terecht gekomen. Economen, journalisten, juristen, zakenlieden en vele anderen met een Nazi verleden hebben zich na de oorlog wederom gemanifesteerd en zich ingezet voor het verenigd Europa project. Europa moest en zou veroverd worden. Met oorlogsgeweld lukte het niet maar via een sluipweg van heimelijk politieke afspraken en georganiseerde economische chaos met als doel de bevolking murw, verward, moedeloos en zelfs bang te maken is het dit keer wel gelukt.

Publicaties

Er zijn twee belangrijke publicaties over het ontstaan van de EU die mijn aandacht hebben getrokken. De eerste publicatie is van Dr. Matthias Rath met “De nazi achtergronden van de EU te Brussel”.  Dr. Matthias Rath’s boek is in het Nederlands vertaald en op zijn website gratis te downloaden.

Het boek wat ik hier wil bespreken is van Rodney Atkinson, “And into the fire”. Dit boek bespreekt de oorsprong van de Europese Unie en de totale overgave van de soevereiniteit van de EU lidstaten aan Brussel, de aantasting van de democratie en de economische malaise binnen Europa.

Het boek bespreekt ook een aantal Nazi figuren die een belangrijke rol hebben gespeeld in Europa tijdens en na de oorlog. Ook Prins Bernhard wordt besproken en wordt er melding gemaakt van zijn dubieuze Nazi verleden.

Laten we beginnen met een citaat uit hoofdstuk 18 van Lord Carrington, voormalig Brits minister van buitenlandse zaken, in een interview met de Daily Telegraph op 19 mei 2013:

Ik zei tegen Helmut Schmidt, Duitslands voormalig bondskanselier: “Kijk, ik heb me zes jaar van mijn leven bezig gehouden om te voorkomen dat jullie Duitsers niet de dominante macht in de wereld en in Europa gaan worden. En kijk nu naar jullie. Gelukkig is Duitsland vrij welwillend tot nu toe”.
Helmut (Schmidt) lachte en zei: “Dat zal niet lang meer duren”

De introductie van het boek

In de introductie van het boek beschrijft Atkinson de overeenkomsten en ontwikkeling van de huidige structuur van de Europese Unie met de krachten die ogenschijnlijk verslagen waren in Europa in 1945.

Het is geen toeval dat de uiteindelijke vervreemding van de kiezers zich heeft voorgedaan na de overgave van hun democratische soevereiniteit aan de Europese Unie in 1972 en dat daarmee de daling van deelname van de kiezers begon.

Duitsland (de belangrijkste aanjager van dit proces) is niet in staat geweest om haar eigen kiezers te paaien, ondanks de enorme handels- en politieke winsten die zich hebben ontwikkeld binnen de Duitse industriële en politieke instellingen. Meer dan 80% van de Duitsers stemden in opiniepeilingen tegen deelname aan de euro. Vandaag denkt 65% dat het een vergissing was en 49% van de Duitsers willen de Europese Unie te verlaten.
De voormalige Duitse president merkte met afschuw op dat 84% van de nieuwe wetten opgelegd aan het Duitse volk van de Europese Unie kwamen.

De bedrieglijke, antidemocratische en supranationale methoden die werden gebruikt om de Europese Unie te creëren waren zo vergelijkbaar met de fascistische methoden van de jaren ‘30 en ‘40, dat het geen verrassing is dat een (zij het voor het grootste deel niet-militaire) versie van corporatistisch fascistisch Europa is ontstaan uit het puin van de 27 eens democratische nationale grondwetten.

Democratische parlementen werden omzeild door het gebruik van regerings- of presidentiële voorrechten en bevoegdheden om internationale verdragen te ondertekenen, onaantastbaar voor de nationale parlementen.

De macht werd steeds meer gecentraliseerd door middel van dergelijke verdragen en door een activistische pro integratie agenda van het Europees Hof van Justitie met een eigen ontwikkelde politieke visie.

Ambities

Duitse ambities hebben voor de derde keer in 100 jaar onheil in Europa veroorzaakt en heeft de wereld aan de rand van de afgrond gebracht. Reeds decennia lang heeft de schrijver dit hele proces Kwaadaardig genoemd, omdat hij zich realiseerde wat het “Europese project” in termen van totale menselijke ellende, werkeloos nihilisme en de vernietiging van vrijheden, met zich mee zou brengen. De ineenstorting, hetgeen nu dreigt, rechtvaardigt de term kwaadaardig voor de overmoed die ons hiertoe gebracht heeft.

Oprichting

Sinds de start van de Europese Unie in 1992, toen de toenemende politieke centralisatie sinds de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap in 1957 de naïeve volkeren van de EU op het pad zette in de richting van een Unie die onomkeerbaar is met geen weg terug, zijn de democratische, economische en financiële resultaten catastrofaal geweest.

27 landen hebben elke schijn van democratische soevereiniteit verloren.
27 parlementen zijn ontmand ofwel gecastreerd,
27 grondwetten vernietigd, nationale verkiezingen zijn een compleet bedrog geworden en
17 landen hebben hun munt en centrale banken verloren.

Al die landen hebben nu gerechtelijke systemen en parlementen die nauwelijks die naam waardig zijn. De kiezers zijn steeds meer gedesillusioneerd met ‘Europa’ en haar democratie waardoor deelname aan verkiezingen dramatisch is gedaald. De ineenstorting van de economieën van de eurozone heeft massale gedwongen migratie van volkeren uit hun eigen land, hun familie, hun taal en hun cultuur veroorzaakt.

Nazisme en fascisme

Nazisme (de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiders Partij) en fascisme zijn geen rechtse nationalistische bewegingen, hoewel fascistische en sommige extreme nationalisten een aantal opvattingen gemeen hebben.

De Frans rechts nationalistische Jean Marie Le Pen was lid van het verzet tegen de Franse fascisten en vocht tegen de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog.

De socialist François Mitterand, een van de architecten van de moderne Europese Unie daartegenover was lid van de nazi Vichy-regering in de jaren ‘40 en ontving de onderscheiding “La Francisque” voor zijn trouw aan de “zaak”.

Jacques Delors, een andere oprichter van de huidige Europese Unie en aan de linkerkant van de Franse politiek nam deel aan het Franse equivalent van de Hitlerjugend!

De Nazi’s en fascisten die de Europese Unie hebben opgericht

Ik bespreek in het kort de belangrijkste figuren;

Walter Hallstein: Hallstein was staatssecretaris van buitenlandse zaken onder Bondskanselier Adenauer. Hij was lid van een aantal Nazi organisaties, waarvan de belangrijkste “Nationaal socialistische docenten associatie” (Dozentenbund) waar hij zich kwalificeerde als Nazi leider officier, hetgeen hem in 1942 een positie als officier in het leger opleverde. De Franse president De Gaulle zei over hem: Indien Dr. Hallstein een overtuigd Europeaan is, is dat vooral omdat hij een ambitieuze Duitser is.

Walter Hallstein werd de eerste president van de EEG commissie in 1958.

Heinz Twetschler von Falkenstein: Was een van Von Ribentrop’s ambtenaren in het ministerie van buitenlandse zaken. Von Ribentrop werd ter dood veroordeeld in Neurenberg. Falkenstein werkte naderhand onder Bondskanselier Adenauer na 1949. Falkenstein, benoemd door Hitler als secretaris van het “Europa Comité” werd in 1949 door Adenauer gekozen voor eenzelfde positie als directeur van de Europese divisie van West Duitsland, waarbij hij een leidende functie had gedurende de onderhandelingen voor de oprichting van de EEG.

Walter Funk: Funk werd lid van de Nazi partij in 1931 en werd al snel Hitler ‘s persoonlijk economisch adviseur, pers chef onder Goebbels en uiteindelijk minister van economische zaken. Hij was contact persoon tussen de Nazi partij en de grote industrieën van wie hij financiële ondersteuning verkreeg voor Hitler. Hij speelde ook een grote rol in de onteigening van Joodse eigendommen. Funk werd veroordeeld in Neurenberg. In 1957 kreeg hij een baan bij het ministerie van onderwijs in Neder-Saksen, waar hij de EEG voordroeg op scholen en universiteiten. Funk’s blauwdruk voor de EEG, zoals opgemaakt bij een Nazi vergadering in 1941, is precies zoals de Europese Unie structuur er vandaag uit ziet.

Alcide de Gasperi: Was bibliothecaris in het Vaticaan gedurende de jaren ’30 toen het Vaticaan als eerste Nazi Duitsland erkende.

Gasperi werd president van Italië in december 1945. Hij pleitte voor het beëindigen van de vervolging van Mussolini aanhangers. Hij werd mede oprichter van de Europese Unie.

Hans Josef Globke: Nazi functionaris en later in de positie als secretaris van Dr. Adenauer en zijn adviseur voor de oprichting van de EU.

Hans Dietrich Genscher: In 1945 (!) werd hij op 18 jarige leeftijd lid van de Nazi partij. Volgens Genscher’s verklaringen gebeurde dit door een collectief verzoek in zijn Wehrmacht unit en tegen zijn eigen wil. Hij heeft in de meeste naoorlogse Bonds regeringen gediend en heeft posities bekleed als minister van buitenlandse zaken en vice kanselier. Genscher was verantwoordelijk voor de ondermijning van Joegoslavië gedurende de jaren ’70 en ’80 hetgeen resulteerde in de afscheiding van Kroatië in 1991 erkent door Duitsland. Zoals Brits politicus David Owen opmerkte dat Genscher’s partij een buitengewoon proportionele steun verkreeg van Kroaten die in Duitsland woonden.

Theodor Heuss: Ontwerper van concentratie kampen en organisator van dwang arbeiders voor de V2 projecten. Heuss werd Bondspresident van Duitsland in 1949.

Heinrich Hunke: Lid van de Nazi partij sinds 1923. Economisch adviseur voor Berlijn tot 1945. Hunke werd ambtenaar bij het ministerie van economische zaken in Neder Saxen en heeft veel invloed gehad op de economische planning van Europa onder leiding van Duitsland.

Kurt Georg Kiesinger:  Kiesinger was lid van de Nazi partij en in 1934 werd hij lid van de Sturm Abteilung (Storm Troepen) een van de meest wrede, gewelddadige en anti semitische Nazi kaders. In 1940 werkte hij bij het ministerie van buitenlandse zaken en werd hoofd van de afdeling Nazi radio propaganda, een positie slechts voorbehouden voor een overtuigd Nazi. Met behulp van zijn Nazi collega’s in het ministerie van buitenlandse zaken (en daar waren er nogal wat van) werd het hem mogelijk gemaakt om na de oorlog zijn carrière weer op te pakken. In 1966 werd Kurt Georg Kiesinger Bondskanselier van Duitsland.

Prins Bernhard: Was mede oprichter van de Bilderberg groep en een van de eerste promotors van de Europese Unie. Voor WO2 was hij inlichtingen officier bij de SS en was betrokken als spion bij het Nazi conglomeraat IG Farben dat wereldwijd Nazi belangen promootte. Dit werd bevestigd door het hoofd van IG Farben, Max Ilgner, tijdens het Neurenberg tribunaal. De macht van de gigant IG Farben was zo groot dat het na de oorlog werd gedwongen op te breken in verschillende divisies, maar nog steeds wordt de EU sterk gepromoot door o.a. BASF.

Prins Bernhard had 11 familieleden die allen lid waren van de Nazi partij. Uit Amerikaanse documenten blijkt dat Bernhards geschreven opzegging van het lidmaatschap van de Nazi partij eindigde met “Heil Hitler”. Geen overtuigende “ontslagbrief” dus.

De Bilderberg groep: Volgens velen, inclusief de Britse academicus Dr. Richard Aldrich, was Prins Bernhards Bilderberg groep veel belangrijker dan de Europese Beweging voor het creëren van de Europese Unie.

George McGhee, later US ambassadeur in Duitsland (en de mentor van de vader van de schrijver in Oxford gedurende de jaren ’30) bevestigde dat: “Het verdrag van Rome dat de Europese Gemeenschap haar leven gaf werd gecreëerd gedurende Bilderberg bijeenkomsten”

In de Daily Telegraph ‘s necrologie over Prins Claus van 8 Oktober 2002, wordt melding gemaakt van zijn schoonvader Prins Bernhard, die zich distantieerde van de Nazi’s gedurende de jaren ’30.  Atkinson schreef naar de redacteur en vertelde over Prins Bernhards langdurig lidmaatschap van de Nazi partij en zijn rol als SS inlichtingen officier gerelateerd aan IG Farben. De Daily Telegraph weigerde dit te publiceren.

De Karel de Grote prijs: Uitgereikt voor het streven naar een “groter” Duitsland. Gecreëerd door de Nazi’s en heropgericht in 1949. De hoogste onderscheiding van de Europese Unie vind dus zijn oorsprong in Nazi Duitsland.

Der Spiegel: In 2012 werd het Nazi propaganda verleden van dit weekblad bekend gemaakt.

Nazi’s in de Duitse overheid

Bondskanselier Konrad Adenauer werd gedwongen aan het parlement openbaar te maken dat er honderden ex Nazi’s actief waren bij het Duitse ministerie van buitenlandse zaken (lees inlichtingendienst), in ieder geval tot aan 1960. (De EEG werd in 1957 opgericht).

Nawoord en Conclusies

Het lezen van de boeken “And into the fire” en “De nazi achtergronden van de EU te Brussel” hebben me tot nieuwe inzichten gebracht. Het is een onverwachte eyeopener dat de Nazi’s zo’n grote invloed hebben gehad op Europa, terwijl ze ogenschijnlijk juist verslagen waren. Toch lijkt het erop dat het ze gelukt is de internationale politiek zodanig vorm te geven, precies als destijds in 1942 het plan was. Je gaat er zelfs aan twijfelen wie er daadwerkelijk de Tweede Wereld oorlog hebben gewonnen…

Niemand die de Europese Unie vandaag de dag heeft bestudeerd kan de opmerkelijke overeenkomsten met het Nazi plan van 1941 ontkennen, dit plan werd gepubliceerd in Berlijn in 1942.

De EU is opgericht door vooraanstaande nazi’s en fascisten.

De door de Nazi’s gecreëerde Karel de Grote prijs werd toegekend aan Tony Blair, Edward Heath, Herman van Rompuy en anderen voor de rol in het verwijderen van democratische soevereiniteit van de naties van Europa.

De Europese Unie blijkt een kostbare ideologische vergissing.

We moeten verder kijken en ons realiseren wat de kracht van Europa is. We moeten ophouden de zwakke punten zogenaamd proberen op te lossen want er is geen toekomst voor de EU, inclusief de euro, in haar huidige vorm.

De sterke punten van Europa zijn haar geografische ligging, haar ontwikkelde bevolking, haar diversiteit van eeuwen oude culturen en prachtige landschappen.

We moeten werken aan de vorming van een Europese economische eenheid met instandhouding van de soevereiniteit van de individuele Europese landen en de terugkeer eisen van onze westerse normen en waarden.

Auteur: Cale

Reacties zijn gesloten.