De vijand van mijn vijand is niet automatisch mijn vriend

Kort geleden hebben besprekingen plaats gevonden tussen de EU en Poetin. Het doel was om het conflict in Oost-Oekraïne te beëindigen en een oplossing te vinden voor de gaslevering van Rusland aan Oekraïne die sinds juni van dit jaar al stil ligt.

Wat betreft het tweede punt is succes geboekt: Rusland gaat weer gas leveren, als Oekraïne tenminste de openstaande schuld aan Gazprom aflost. Poetin had een prachtig plan bedacht: de EU belastingbetalers kunnen de gasrekening van Oekraïne wel betalen. Het lijkt erop dat de EU inderdaad de helpende hand gaat toesteken.

Het eerste doel van de besprekingen is echter niet bereikt: het conflict in het Oosten van Oekraïne is nog niet opgelost. Alhoewel er al wel een tijdje een bestand is. De belangrijkste controverse blijft bestaan.

De westerse landen beschuldigen Rusland ervan dat het de pro-Russische rebellen met wapens en troepen heeft gesteund. Rusland heeft dat steeds ontkend.

Russlandversteher

We zijn verzeild geraakt in een propagandaoorlog tussen Rusland/Poetin aan de ene en de EU/VS/NAVO aan de andere kant. Rusland en Poetin worden als onze vijand afgeschilderd. De reguliere media gaan ervan uit dat de EU, de VS en de NAVO niets fout kunnen doen en dat Poetin de ‘bad guy’ is.

De Nederlandse journalist en emeritus hoogleraar Karel van Wolferen noemt dit Atlanticisme

Atlanticisme is een Europees geloof dat inhoudt dat de wereld niet naar behoren zal functioneren als de VS niet wordt geaccepteerd als haar primaire politieke bestuurder en dat Europa Amerika niet voor de voeten moet lopen.” (…)

Er is onverfijnd atlanticisme, dat we in Nederland bijvoorbeeld op kunnen merken in stemmen op de radio die stemming maken over een Russische vijand aan de poorten van het land en er is meer verfijnd atlanticisme onder de verdedigers van de NAVO, die allerlei historische redenen verzinnen waarom die organisatie zou moeten blijven bestaan.

Als je kritiek hebt op de rol van de EU/VS/NAVO in de Oekraïne wordt je automatisch in het kamp van de ‘Russlandversteher’ geplaatst (term uit interview met de Duits-Roemeense schrijfster Herta Müller in Der Spiegel, nr. 40). Als je, zoals journalist Karel van Wolferen doet, wijst op de inmenging van Westerse NGO’s in Oekraïne in de aanloop van het conflict in Oekraïne

Het waren,’ stelt de emeritus, door de Amerikanen gefinancierde non-gouvernementele organisaties (NGO’s) die in de aanloop naar de omwenteling in Oekraïne ‘bezig zijn geweest zogenaamde democratiseringspleidooien te houden.’ (…)

Van Wolferen wil wel erkennen dat er onder de Oekraïners zelf een democratisch verlangen heerste en dat dit niet alleen is aangewakkerd door deze ngo’s. ‘Er was aardig wat onmin onder de bevolking, die een behoorlijk corrupt regime over zich had,’ zegt hij. ‘Er waren heel serieuze lieden die vonden: dat moet veranderen. Er was wel degelijk een democratische impuls. Maar die beweging is gekaapt.’

wordt je direct beschuldigd van Russische propaganda.

Van Wolferen is van mening dat de EU geen zelfstandig buitenlands beleid voert: de EU is een vazal geworden van de VS.

‘We moeten het over de VS hebben,’ opent Van Wolferen het gesprek. ‘De Europeanen zijn vazallen geworden. Ze doen wat Amerika wil. Punt.’

Ook een andere gerenommeerd journalist als Paul Craig Roberts zegt dit onomwonden.

Europe acts as a puppet government and a vassal state of Washington,”

Zie ook hier

Over Amerika niets dan goeds. Zonder Amerika gaat het niet. Geen kwaad woord over dit land. Doe je dat toch? Dan ben je een vriend van Poetin.

Je ziet dit mechanisme mooi geïllustreerd in het artikel Is de crisis in Oekraïne te wijten aan westerse stommiteiten? van Europa correspondent Thomas VanHeste in De Correspondent. VanHeste heeft Van Wolferen aan het woord gelaten omdat de lezers van de Correspondent ook weleens een ander geluid wilden horen. Van Wolferen krijgt de ruimte om zijn punt te maken. Maar daarna wordt historicus en Oekraïne specialist Marc Jansen ten tonele gevoerd:

Op zijn werkkamer zegt Jansen in reactie op de stelling van Van Wolferen dat het om een staatsgreep ging: ‘Dat is het Russische standpunt, dat heeft hij kant-en-klaar overgenomen. Hij zat onlangs trouwens bij Russia Today,Uitzending Cross Talks van Russia Today met Van Wolferen. een zuivere propagandazender van de Russische staat, te hakken op onze beïnvloeding door de propaganda. Dat was wel komisch.’

Van Wolferen is pro-Rusland omdat hij kritiek heeft op de EU, de NAVO en de VS en omdat hij zich laat interviewen op de Russische zender RT. Zo logisch als wat.

De vijand van mijn vijand

Deze redenering volgt het principe ‘de vijand van mijn vijand is mijn vriend’, maar zoals James Corbett in zijn Corbett Report episode 290 The enemy of my enemy aantoont, is dit een ‘logical fallacy’, een drogredenering, een denkfout.

Corbett stelt een interessante vraag. Wij zijn toeschouwers van een geopolitiek schaakspel tussen team Rusland en team NAVO: Kunnen wij dus alleen maar kiezen welke van de twee we steunen?

Nee, het gaat hier om een valse tegenstelling, een schijndilemma. Een leugen gebaseerd op de fundamentele aanname dat we mòeten kiezen tussen Obama en Poetin. Als we ons in die hoek laten drukken, werkt dat in ons nadeel. Zo spelen we de oorlogsagenda mee. Er zijn hier niet ‘2 kampen’, we hoeven geen zijde te kiezen.

In de alternatieve media bestaat soms de neiging om iedereen die tegen de expansiedrift van de VS, de EU en de NAVO in durft te gaan, als een held te bestempelen. Poetin heeft de laatste tijd een paar prijzenswaardige dingen gedaan om escalatie te vermijden, bijvoorbeeld zijn diplomatieke actie ten tijde van de dreigende oorlog in Syrië. Ook in het conflict in Oekraïne lijkt hij zich terughoudend op te stellen, terwijl hij wel degelijk wordt geprovoceerd door EU/VS/NAVO.

Maar Poetin is geen ‘good guy’. Poetin heeft ook lijken in de kast. Poetin handelt niet zomaar in het ‘belang van de mensheid’. Evenals Obama bouwt Poetin een politiestaat op. Vrijheid van de Russische burgers wordt aan banden gelegd. Journalisten die een eigen geluid willen laten horen, worden tegengewerkt, bedreigd of erger. Poetin bouwt aan de Eurasion Union die vooralsnog via zgn. handelsverdragen wordt opgebouwd, vergelijkbaar met de ontwikkelingen in onze EU. Corbett wijst er verder op dat Poetin zijn eigen False Flag attack heeft met het bombardement op de appartementen in 1999.

Conclusie: Poetin is in veel opzichten vergelijkbaar met zijn tegenhangers in het Westen.

Maar uiteindelijk maken noch Poetin, noch Obama de dienst uit op het wereldtoneel. Zoals Zwitsers onderzoek heeft aangetoond, regeert een kleine elite van 147 bedrijven de wereld. Zij zijn gebaat bij oorlog en conflict omdat daar veel geld mee te verdienen valt en ook omdat ze daarmee de bevolking onder controle kunnen houden. Het maakt hen niet uit of je voor team Poetin of team Obama kiest. Je speelt ze in beide gevallen in de kaart.

De wereldwijde elite heeft de geopolitieke sandwich in tweeën gesneden en vraagt ons nu welke helft we willen. Nemen we een hap of laten we ons niet meeslepen door de oorlogsretoriek en gaan we ergens anders eten?

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on RedditShare on LinkedInEmail this to someone

Reacties zijn gesloten.