Nu is het bewezen: Goldman Sachs regeert de wereld

De Amerikaanse advocate Carmen Segarra heeft 46 uur aan tapes opgenomen, waaruit blijkt wat we eigenlijk al dachten: de bankensector heeft het voor het zeggen in de wereld. Toezichthouders worden bestuurd door bankiers in plaats van andersom.

Segarra heeft als toezichthouder bij de Amerikaanse Centrale Bank, de Fed gewerkt en kwam erachter dat het niet de bedoeling was dat zij de alarmerende praktijken van Goldman Sachs aan de kaak zou stellen. De Fed en Goldman Sachs blijken twee handen op één buik en de vriendschap tussen toezichthouder en bank moet strikt geheim blijven.

Amerikaanse toezichthouders onderhouden warme banden met banken en stellen zich niet kritisch, maar vooral dienstbaar op. Vrijdag gepubliceerde, heimelijk opgenomen gesprekken brengen het bewijs.(…)

Segarra schrok van de meetings bij Goldman Sachs die ze voor haar onderzoek bijwoonde. Ze zag hoe toezichthouders de bank tegemoet kwamen en problemen negeerden. Toen de bankiers van Goldman met iets alarmerends of onthullends kwamen werd dit door de toezichthouders van de hand gewezen. Toen ze deze kwestie na de meeting aan één van de toezichthouders voorlegde werd haar gezegd: “Dit heb je niet gehoord.” (…)

Voor Segarra was dit het moment om zelf actie te ondernemen. Ze kocht een recorder en begon de verschillende meetings in het geheim op te nemen. Uiteindelijk werd de advocate ontslagen, nadat ze weigerde om een controversiële onthulling in haar rapport te wijzigen. Nu heeft ze dapper aan de bel getrokken en de tapes geopenbaard.

Deze onthullende opnames zijn vrijdag 26 september naar buiten gebracht door het Amerikaanse onderzoekscollectief Propublica.

Het is dus waar wat de Britse belegger Alessio Rastani al zei: Goldman Sachs rules the world (Goldman Sachs regeert de wereld.)

Goldman Sachs en de Amerikaanse huizencrisis

Carmen Segarra spreekt van alarmerende praktijken bij Goldman Sachs, waartegen dus niets wordt ondernomen. Wat is Goldman Sachs voor bedrijf en wat is daar gaande?

William D. Cohan die Money & Power: How Goldman Sachs came to rule the World (2012), (Geld & Macht: Hoe Goldman Sachs de wereld is gaan regeren) heeft geschreven kan als geen ander daarover vertellen. Voor zijn boek legde Cohan meer dan honderd interviews af met (ex-)werknemers en bestuurders, waaronder zes voormalige CEO’s en de huidig CEO Lloyd Blankfein. Ook ploos hij de geschiedenis van het bedrijf vanaf de negentiende eeuw uit.

Bij Goldman Sachs wordt altijd gekeken hoe ze aan een cliënt zoveel mogelijk geld kunnen verdienen.

Goldman Sachs speelde een belangrijke rol in de huizencrisis van 2008. De bank verkocht massaal zelf ontworpen producten. Waarbij ze hypotheekschulden verpakten in zogenaamde CDO’s (collateralized debt obligations).

De werking van CDO’s wordt uitgelegd door Nomi Prins, een voormalig partner en managing director bij Goldman Sachs:

Je kunt het vergelijken met een taart die bestaat uit een bodem van deeg. Bovenop is de taart afgedekt met hetzelfde deeg. De vulling kan bestaan uit allerlei soorten vruchten. Als je de CDO vergelijkt met zo’n taart dan is het een taart waar maar heel weinig vruchten (producten van waarde) in zitten. Het grootste deel van de vulling bestaat uit waardeloos waterig spul.

William D. Cohan vertelt verder:

Omdat ze bij Goldman Sachs zo ontzettend gewiekst zijn, zo verrekte slim, zagen ze de hypotheekcrisis al aankomen. En daar hebben ze op gespeculeerd: dat er een crisis zou komen en de hypotheekmarkt zou instorten. Dus terwijl zij hypotheekpakketjes bleven maken en die wereldwijd als goede belegging bleven verkopen, speculeerde Goldman Sachs met eigen geld op het instorten van de hypotheekmarkt.

Dat deden ze door Credit Default Swaps te kopen, een verzekering op die hypotheekproducten. Die verzekeringen kochten ze bij verzekeraar AIG. Maar omdat ze wisten dat de kwaliteit van de CDO’s hoogst twijfelachtig was, kwam dat in feite neer op het verzekeren van een huis waarvan je zeker weet dat het in brand zal vliegen.

Toen de waarde van de Credit Default Swaps begon te dalen in 2007/2008, eiste Goldman Sachs van AIG steeds meer onderpand. Toen dat bekend werd gingen andere bedrijven dat ook doen. Bij AIG raakte daardoor het geld op. Daarom moest het bedrijf in september 2008 gered worden. Goldman Sachs profiteerde daarvan op grote schaal.

Heeft Goldman Sachs de crisis veroorzaakt? Nee, maar ze hebben de crisis wel verergerd en er als enige van geprofiteerd.

Goldman Sachs en de ondergang van Griekenland

Goldman Sachs heeft ook een cruciale rol gespeeld bij de financiële ondergang van Griekenland zoals in de uitzending van Tegenlicht Goldman Sachs en de vernietiging van Griekenland wordt uitgelegd.

Net als de Amerikaanse huizenbezitters, die het eigenlijk niet konden betalen, gelokt werden met goedkope instaprentes op hypotheekleningen, werd Griekenland in de val gelokt met een schimmige deal met de bank, waarvan het land aanvankelijk leek te profiteren. Uiteindelijk bleek de overeenkomst die Griekenland had met Goldman Sachs desastreus.

Goldman Sachs hielp het Griekse ministerie van financiën aan trucs om de schuld meer in de richting van 60% van het BBP te brengen (het criterium voor deelname aan de euro). Zowel de bank als de Griekse overheid vonden het kennelijk de normaalste zaak van de wereld. ‘Iedereen deed het’, zo heette het. Ook de Europese controleur, Eurostat, was op de hoogte van de deals en zag er geen kwaad in.

Volgens de Britse financiële journalist Nick Dunbar herhaalt de geschiedenis zich.

Griekenland blijkt het subprime-land van Europa te zijn. Een van de meest dubieuze acties vond plaats in 2001. De Griekse regering moest dringend wat doen aan de hoge staatsschuld. Die bedroeg 107 procent van het bruto binnenlands product. De zakenbank Goldman Sachs schoot te hulp en kwam met een geheim contract.

‘Goldman Sachs kwam met een swap. Dat was een deal waarbij een paar miljard Griekse schuld in dollars en yens werd geruild tegen een schuld in euro’s. Maar dan tegen een zelfverzonnen wisselkoers, zodat de schuld ineens 2,4 miljard euro kleiner werd. Door nog een andere swap af te sluiten werd geregeld dat de bank dit geld in de loop der tijd weer zou terugkrijgen van Griekenland.

Het is alsof je bij het wisselloket twee keer zo veel dollars voor je euro’s krijgt, maar het verschil onder tafel wel moet terugbetalen aan de geldwisselaar. Je leent in feite geld, maar het wordt officieel niet als schuld gerekend. Griekenland hoefde dit contract niet te melden bij Eurostat, het statistisch bureau van de EU. De staatsschuld leek ineens veel kleiner.’

Griekenland hoefde het geld de eerste paar jaar niet terug te betalen. Toen ze daarmee moesten beginnen, sloten ze echter gewoon een nieuw contract af. Net als wat de subprimehuizenbezitters in de VS deden. De rente tikte echter gewoon door.

Toen de rentebetalingen startten, bleek al snel dat Griekenland deze bedragen niet op kon brengen. Gemiste betalingen werden gewoon bij de hoofdsom opgeteld, waardoor de lening steeds groter werd. Griekenland kon niet meer van de deal af. Zelfs een dag na het tekenen van het contract zou het Griekenland al 600 miljoen euro hebben gekost om het contract te verbreken. Het land zat in de val van Goldman Sachs. De totale schuld voor die ene lening van 2,4 miljard is opgelopen tot 5,4 miljard euro.

Goldman Sachs heeft Griekenland een lening in de maag gesplitst die het land nooit meer terug kan betalen. Wie draait er voor de schade op?

1) De Griekse bevolking, omdat die enorme bezuinigingen voor de kiezen krijgt. De publieke sector, de gezondheidszorg en de sociale zekerheid worden uitgekleed. De salarissen worden gekort, waardoor mensen bij lange na niet meer rond kunnen komen. De Griekse economie zit nu al 6 jaar in een recessie. Eén op de 4 Grieken is werkloos en van de jongeren heeft meer dan de helft geen werk. De situatie is uitzichtloos.

2) De bevolking van de EU als geheel (wij dus), omdat er enorme sommen belastinggeld naar Griekenland (en andere probleemlanden) gaan, zogenaamd om die landen te redden. In werkelijkheid gaat dit geld regelrecht naar de bankensector en we krijgen het nooit meer terug.

Goldman Sachs en de draaideur met de politiek

Vaak gaan mensen na een carrière bij Goldman Sachs werken bij overheidsinstanties. De Amerikaanse regering zit vol met oud Goldman Sachs medewerkers, zo zeer dat men vaak spreekt over ‘Government Sachs’. In Europa is die ontwikkeling ook al jarenlang gaande.

Mario Draghi, hoofd van de ECB was adviseur bij Goldman Sachs. Mario Monti, die een tijdje de ‘technocratische’ premier van Italië was, kwam van Goldman Sachs. Mark Carney, hoofd van de Bank of England, is ook oud-medewerker van Goldman Sachs. Telkens zie je het weer: mensen die bij Goldman Sachs gewerkt hebben, krijgen opeens heel veel macht in het politieke speelveld.

William D. Cohan heeft zijn boek Money & Power genoemd, omdat Goldman Sachs eerst het geld wil en daarna de macht.

Dit bedrijf – Goldman Sachs – waardoor we in de financiële val gelokt worden en dan als een citroen worden uitgeknepen, regeert over ons.

Meer dan ooit is waar wat de Britse historicus Lord Acton (1834-1902) heeft gezegd:

De kwestie die door de eeuwen heen sleepte en die we vroeg of laat moeten uitvechten is de strijd van de mensen tegen de banken.

***

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on RedditShare on LinkedInEmail this to someone

Reacties zijn gesloten.